“Dit is onze inkjet printer. Niet te verwarren met het ding dat je thuis hebt staan, alhoewel er wel overeenkomsten zijn.” Aan het woord is dr. Berend-Jan de Gans van de vakgroep Macromolecular Chemistry and Nanoscience van de faculteit Scheikundige Technologie. “Deze printer kan zeer reproduceerbaar kleine vloeistofdruppels afvuren. De druppels zijn enorm klein: een typische diameter is zeventig micrometer. De kern van de printkop bestaat uit een glazen capillair waarin de vloeistof zich bevindt. De onderkant van het capillair is open; hier bevindt zich de ‘nozzle’. Het capillair is omsloten door een cilindrisch piëzokristal, dat zich onder invloed van een elektrische puls samentrekt. Hierdoor gaat een drukgolf lopen in de vloeistof en deze resulteert bij de nozzle in een druppel met een snelheid van ongeveer één meter per seconde.”

Zijn er veel toepassingen? De Gans: “Oh ja, talloze. Het maken van biochips bijvoorbeeld. Met zo’n inkjet printer kun je heel precies minieme hoeveelheden van het kostbare DNA of RNA neerleggen. Of in de microtechniek: het aanbrengen van zeer kleine hoeveelheden smeerolie of lijm op exact de juiste plek. Verder het printen van polyLEDs, voor de beeldschermen van de toekomst. Maar wij werken vooral aan combinatorische toepassingen. Het vinden van een goede mengverhouding van bijvoorbeeld coatings is nu nog een zeer arbeidsintensief proces, en de kans dat je de beste verhouding vindt, is minimaal. Wij versnellen dit enorm door het mengen van alle componenten te automatiseren, in combinatie met slimme statistiek. Van alle gemaakte mengsels print de inkjet printer een vlakje op een glasplaat, waarna met verschillende spectroscopische technieken allerlei eigenschappen van de materialen bepaald kunnen worden. En dan kun je gaan optimaliseren”.

Tekst: Jim Heirbaut
Foto: Bram Saeys

Heeft u tips voor deze nieuwe serie; mail ze dan naar cursor@tue.nl.