Reportage

Simon Stevin relt tegen de ME

Oefenrellen/Tim van Dorsten
Foto’s/Bart van Overbeeke

“ME charge…!” Op woensdagmiddag 4 juni waren dat niet zo’n geliefde woorden voor de werktuigkundige studie-
vereniging Simon Stevin. Samen met enkele Amerikanen en Utrechtenaren deden de studenten in Ossendrecht mee aan oefenrellen tegen de Mobiele Eenheid (ME).


De striemen staan op de rug aan het einde van de dag.

Ieder jaar moeten ME’ers op het oefenterrein in Ossendrecht trainen voor het echte werk. De duur van die training varieert van een enkele dag tot vier dagen. Op 4 juni bestonden de oefeningen uit drie situaties: de ontruiming van een woonwagenkamp, het beëindigen van een illegale houseparty en het omverwerpen van twee barricades. Het belangrijkste doel voor de ME was de relschoppers uit de weg ruimen.
Tijdens de busreis probeert de buschauffeur de meereizende leden van Simon Stevin wat schrik aan te jagen, maar hij heeft weinig succes. Aan het eind van de heenreis refereert hij nog even aan een televisiereclame: “Volgens mij is die kleine man van die reclame vandaag ook van de partij. Jullie kennen hem wel: die op dat kleine paardje met op zijn helm ‘no zero’s’ of ‘no zerance’ ofzo”. Maar hij komt niet meer uit zijn woorden en heeft de hulp nodig van de TU/e-studenten: “Zero tolerance!”. Voor de buschauffeur voldoende aanleiding om pas tijdens de terugreis weer iets te zeggen.
Het idee van Simon Stevin voor deelname aan de oefenrellen ontstond vorig jaar. Toen bestond de vereniging vijfenveertig jaar en was het meedoen aan oefenrellen een lustrumactiviteit. Bestuurslid Koen Evers, hoofd van de commissie bijzondere activiteiten: “Dat vonden we toen zo leuk dat we de oefenrellen dit jaar weer op onze activiteitenkalender hebben gezet. Waarschijnlijk doen we dat de komende jaren weer. Voor ons is dit toch een leuk dagje uit”. Degenen die vorig jaar niet mee waren gegaan, fantaseren over dat wat komen gaat. De anderen vertellen uitgebreid de heroïsche verhalen van hun belevenissen tijdens de oefenrellen in 2002.

Instructies
Als de studenten in het instructiegebouw zijn, vergapen ze zich aan vier grote, op elkaar gestapelde glasplaten waarop met diverse vuurwapens vanaf verschillende afstanden is geschoten. Vooral de inslag van een semi-automatisch geweer trekt veel belangstelling. Vanaf dertig meter zijn de vier platen, bij elkaar zo’n tien centimeter dik, doorboord.
Hierna volgen enkele instructies. Een politiedocent legt uit dat de ME de openbare orde moet beschermen. Daarvoor heeft de organisatie enkele
ondersteunende diensten, waarvan die middag twee worden ingezet: de Aanhoudingseenheid (AE) en de paarden. “De AE is eigenlijk de ME in burger. Jullie moeten dus net doen of de AE’ers tot jullie groep behoren. En als je denkt dat paarden niet over je heen lopen, heb je het mis. Ga maar gewoon voor ze aan de kant”, zo tipt hij. Daarna legt de docent de spelregels uit. “Ik geef samen met de andere docenten aan wat mag. Alles wat jullie in je eentje kunnen oppakken, mogen jullie gooien. Maar alleen op de helm en het schild, niet onder het middel. Als je niet goed kunt mikken, gooi je maar onderhands. Verder is het volgende heel belangrijk om te weten: al het geweld dat je toepast, krijg je ook terug. En doe gewillig mee en ga niet tegen de ME of AE in. Anders wordt het alleen maar pijnlijker voor jezelf.”

Chaotisch
Het grote geheel ziet er chaotisch uit. Overal lopen oproerkraaiers en alleen in de werkwijze van de ME is structuur te ontdekken. De ME’ers staan in één lijn en houden alles rustig in de gaten. Op het moment dat iemand dichterbij komt, volgt echter een ferme uithaal. Dat zorgt er direct voor dat alles heel wat waarheidsgetrouwer lijkt. Die harde klappen leveren rode striemen op op de schouders en de rug aan het einde van de dag. De relschoppers slaan hard op de ME-bussen om de communicatie tussen de ME’ers te verstoren. Die wordt namelijk geregeld vanuit die bussen. Voor één uitroep zijn de relschoppers echter bevreesd. Bij “ME charge!” rennen de leden van de Mobiele Eenheid agressief een aantal meter naar voren met de intentie iedereen te slaan die in hun weg staat. Dat is blijkbaar ook nodig, want sommige rebellen gaan erg fanatiek te werk en trekken zich niets aan van de ME. Een docent moet hen dan tot de orde roepen. Het blijft een oefening voor het speciale politiekorps.
De AE weet eveneens van wanten. Tijdens elke oefening wordt tenminste één relschopper opgepakt. Evers is hun eerste slachtoffer en dat blijkt geen prettige kennismaking. “Ik werkte mee, maar één van hen pakte me lomp bij mijn keel. Volgens mij heb ik geen meter met ze meegelopen. Ze droégen me gewoon.” Als de AE echter een Amerikaans meisje meeneemt, gebeurt dat op een heel rustige manier.
De paarden jagen veel schrik aan. Van tevoren werd gevraagd niets naar de dieren te gooien. Zoals eerder geadviseerd, is weglopen het devies. Dat blijkt ook terecht, want de paarden lijken nergens oog voor te hebben en lopen recht op iedere opruier af. De rebellen sprinten voor ze weg in de angst vertrapt te worden.

In de fout
Slechts één keer gaan de maatregelen van de ME de mist in. Bij het doorbreken van de barricades worden ze onverwachts in de rug gelopen door de relschoppers en moeten ze zich terugtrekken. Snel komen de ME-busjes om alle ME’ers op te pikken. De opruiers beschouwen dat als een overwinning, maar twee ME’ers zijn woedend. Behalve dat ze continu houten blokken tegen zich aan krijgen, worden ze ook constant uitgescholden, wat ook door de docenten is opgedragen. Twee ME’ers kunnen dat even niet meer hebben en moeten tot kalmte worden gemaand. In de herkansing slaat het speciale politiekorps echter toe en worden de rebellen uit de stad verdreven.
Na afloop blijkt alles weer pais en vree te zijn tussen de twee partijen. Maar op het moment dat de relschoppers de ME’ers willen bedanken en feliciteren, plaatst Simon Stevin nog een verrassingsaanval. De pelotoncommandante reageert daarop direct en laat haar peloton de aanval afslaan. De werktuigkundigen schrikken, want blijkbaar verwachtten ze deze snelle tegenaanval niet. “Studentengrap”, roepen ze massaal.
Tijdens de terugreis zijn de sterke verhalen niet van de lucht. Hevig wordt nagepraat over de rellen en uiteraard over die ene overwinning. Menigeen beweert dat de ME’ers echt bang keken op het moment dat de relschoppers de blokken met grote kracht naar hen gooiden. Evers: “De kracht van de ME is eigenlijk ook haar zwakte. Ze moet als een eenheid optreden. Lukt dat niet, dan is de ME verloren”. Uiteindelijk is het voor beide partijen een geslaagde dag geweest. Evers: “De ME is blij met de tegenstand en Simon Stevin heeft een leuke dag. Een echte win-winsituatie dus”./.