Untitled Document
Shila de Vries
"Ik heb in korte tijd meer ervaringen
verwerkt"
Chantal Louwers
Foto: Bart van Overbeeke
"Ik
ben geboren in Bangladesh, maar nadat ik geadopteerd ben, ben
ik nooit meer teruggeweest. Voor mijn studie is het verplicht
af te studeren in een ontwikkelingsland. Toen ik daarover nadacht,
was de keuze voor mij niet moeilijk: ik wilde naar Bangladesh."
Dit vertelt Shila de Vries, zesdejaars Techniek een Maatschappij,
afstudeerrichting Internationale Technologische Ontwikkelingskunde
(Itok). Sinds een paar weken is ze weer in Nederland, na drie
maanden Bangladesh. De Vries ging naar het ontwikkelingsland toe
om onderzoek te doen naar bamboehuizen. "Ik heb de staat
van de bamboehuizen daar bekeken op eventuele problemen. In Zuid-Amerika
is er namelijk veel meer ontwikkeld op het gebied van bouwen met
bamboe en ik ga, nu ik terug ben, de mogelijkheden bekijken om
wat van die technologische kennis over te brengen op Bangladesh."
De studente is van plan aan de hand van de behoeften van de inwoners
te kijken wat voor buitenlandse technologie er in Bangladesh past.
"Het was voor mij op zich niet moeilijk om voor het eerst
naar mijn geboorteland te gaan en tegelijkertijd onderzoek te
doen voor mijn studie, wel had ik in korte tijd meer ervaringen
te verwerken. In eerste instantie vonden de inwoners die ik sprak
het raar; ik zag er hetzelfde uit als zij, maar sprak de taal
niet. Nadat ik had uitgelegd dat ik wel in Bangladesh geboren
ben, maar de rest van mijn leven in Nederland heb gewoond, kreeg
ik een heleboel leuke reacties." De Vries benadrukt dat ze
niet naar Bangladesh is gegaan om dingen uit te zoeken omtrent
haar afkomst. "Ik heb te weinig informatie om te kunnen zoeken.
Bovendien hoef ik mijn roots niet te kennen om te weten wie ik
ben."
In haar fotomapjes zitten veel foto's van schepen. Geen schepen
op zee, maar enorme zeeschepen op het strand. "Vanuit het
vliegtuig zag ik de schepen liggen en ben later gaan kijken omdat
ik nieuwsgierig was. Oude zeeschepen worden door inwoners van
Bangladesh tot stukjes gesloopt die dan gerecycled worden.Er is
veel kritiek op dit werk. De omstandigheden zijn ook slecht, maar
de mensen zijn enorm trots op hun werk. Ze wilden met alle geweld
dat wij een foto van hen zouden maken."
Als de Itok-studente zelf op foto's staat, draagt ze steeds de
traditionele Bengaalse kleding. "De Bengaalse vrouwen vonden
het heel leuk om mij op te tutten 'just like a Bengali girl',
zoals ze het zelf noemden. Ze gaven me sari's en kettingen. Gastvrijheid
is er heel belangrijk. Overal waar je kwam, werd eten aangeboden
en dat mocht je natuurlijk niet afslaan. Eén keer werd
me gevraagd of ik 'kokonutwater' wilde. Wat ik niet wist, maar
wat ik wel heel leuk vond, is dat de cocosnoot eerst nog geplukt
moest worden."
Wat De Vries opviel, is dat vrouwen in het land zo weinig doen.
"Ze zorgen voor het gezin en kopen stofjes waar ze kleding
van maken. Verder niks. Dat betekende ook dat je als buitenlandse
vrouw niet veel kon gaan doen. Joggen op straat is daar ondenkbaar.
Maar ja, met de Bengaalse klederdracht zou dat ook niet al te
makkelijk gaan. De vrouwen sporten in het algemeen niet. Eigenlijk
moest ik daar ook absoluut niet aan denken hoor, het is daar namelijk
stikheet."/.
|
Untitled Document
De week van/Marjolijn
Marjolijn Guldemond is vijfdejaars Bouwkunde en speelt
vanaf deze week mee in de opera L'Orfeo in de kelders van het
Laplace-gebouw.
Maandag: Mijn 'normale' week
begint altijd met Spaans, porque estudio español. Maar
deze week is het meer Italiaans wat ik te horen krijg. Maandagavond
is de tweede bijeenkomst voor de Italiaanse opera L'Orfeo door
Opera Zuid, waarin ik met nog vijftien andere studenten als figurant
meespeel. Terwijl we met Henk Schut, de regisseur, de onderwereld
in de kelder van Laplace doorlopen, verdeelt hij de verschillende
rollen. De ruimtes spreken tot grote verbeelding, maar vooral
het enthousiasme en de glimmende ogen van Henk laten het nog te
maken stuk leven.
Dinsdag: Dinsdag staat in het teken van het afscheid
van collega en handtekendocent Peter Rooijakkers. Bij de opening
van zijn tentoonstelling en tevens afscheidsborrel, bieden wij,
de student-assistenten, hem een aandenken aan, drinken we een
wijntje op Peter en tekenen we zijn schetsboek vol.
Donderdag: In de middag zoeken Corine (medewerker Studium
Generale) en ik de TU/e af naar een interessante ruimte voor de
toneelgroep Jong Hollandia, die eind januari 2002 een theaterproductie
over de student aan een technische universiteit wil maken.
Vrijdag: Bij SG pak ik een stapel flyers van L'Orfeo
mee en deel ze uit aan vrienden. Ik vind het leuk als ze komen,
niet speciaal voor mij, maar meer omdat het een hele moderne en
spectaculaire opera is.
Zaterdag: Om 10.30 uur begint dan de eerste echte repetitie.
Terwijl de opbouw van de set nog in volle gang is, wordt er rommelig,
maar goed gerepeteerd. Het orkest klinkt fantastisch, de zang
prachtig en wij in onze donkere capes maken het compleet. Het
is raar om met professionele acteurs, musici, technici en regie
samen te moeten werken als leek op het gebied van acteerspel.
Toch hebben we een grote 'rol', want we staan als gidsen tussen
het publiek en de acteurs, een houvast voor beide kanten. Omdat
het publiek ook onderdeel is van het spel, moeten we het bespelen,
meetrekken en vasthouden. Ik hoop op een stuk vol spanningsvelden,
maar daar is nog veel inbeeldingsvermogen en hard repeteren voor
nodig.
Zondag: Deberes de curso español, mucho trabajo
|